توی دبیرستان های ایران پسر های زیادی همجنس باز بودند ( و هستند ) . ولی من و سیاوش از همجنس بازی متنفر بودیم و حتی وقتی بچه ها حرفش را می زدند از کلاس می زدیم بیرون و این بهترین بهانه برای دوستی بین ما شده بود . شباهت های زیادی با هم داشتیم با این تفاوت که سیاوش از ایرانی بودن خودش تنفر داشت و من عاشق ایران بودم .

زبان انگلیسی سیاوش خیلی خوب بود و کمک های بی دریغش باعث شد این درس را تجدید نشم .

دیپلم که گرفتیم گفت می خوام برم . می خوام از ایران برم . و رفت ... رفت اروپا ...

از رفتن سیاوش پنج سال گذشته بود . هیچ خبری از سیاوش نداشتم . ساعت های زیادی کانکت می شدم و فقط مسنجرم را باز می کردم تا شاید آن لاین بشه و با هم چت کنیم ...

تا اینکه دیشب بعد از پنج سال سیاوش آن لاین شد ...

با روشن شدن چراغ مسنجرش از جا پریدم و زود پی ام دادم ...

سیاوش ، همون سیاوش همیشگی نبود ... اول فکر کردم داره خودش را می گیره و دیگه نمی خواد تحویلم بگیره ولی یه کم که گذشت فهمیدم از درون داغون شده ... سیاوش گفت :

من غیر قانونی رفتم هلند ... توی فرودگاه می خواستند دیپورتم کنند ... بهشون با هر زبانی که می شد التماس کردم ... وقتی هیچ راهی پیدا نکردم گفتم : (( من همجنس باز هستم و توی ایران همجنس باز ها را اعدام می کنند . من می خوام پناهنده بشم .... ! ))

و سیاوش پناهنده شد . به عنوان یک همجنس باز ...

طبق قوانین بین المللی فقط در صورتی با درخواست پناهندگی موافقت می شه که یا جان و مال خودت و خانواده ات در خطر باشه و یا از لحاظ سیاسی با مشکل روبرو بشید مثل جنگ و انقلاب و شورش داخلی .

حالا سیاوش رسما یک همجنس باز  محسوب می شه و توی کمپ های مخصوص (( همجنس باز های پناهنده )) زندگی می کنه .

 

 

پی نوشت برای استریس بویارد (تایلر داردن) :

دوست عزیز ممنون از کامنت هایت . می خواستم همانطور که گفته بودم در مورد کامنت شما مطلبی بنویسم ولی باور کن از دیشب تا حالا و از وقتی فهمیدم سیاوش چه وضعیتی دارد تمرکزم را از دست داده ام . تا بعد ...

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم شهریور 1387ساعت 21:34 توسط شیاف| |