روزی که وبلاگ (( دغدغه های شیافی که دوست داشت کپسول باشد )) متولد شد ، می دانستم که عمرش به دنیا نیست ! چند روزی مهمان شماست ... کودکی هایش را گریه می کند و می رود ...

اینجا چه جای خوبی بود ... خیلی بهتر از آنچه که فکرش را می کردم ... این وبلاگ پر از تجربیات تازه بود .... و دوستان تازه ( هر چند موقتی )

اینجا جای خوبی بود برای آنکه نترکم ! برای آنکه حرف هایی که روی دلم قلمبه شده بود را بگویم . برای آنکه در تبعید خود خواسته ای که برای خودم مقرر کرده بودم ( به جرم معصیتی ناخواسته ) تنها نباشم .

اینجا تبعید گاه من بود و حالا وقت برگشتن است ... برگشتن به خانه ای ویران که باید آبادش کنم .

از تک تک شما که همراهم بودید سپاسگذارم ...

 

اما توضیحی کوتاه در مورد اسم وبلاگم که برخی خجالت می کشدیند آن را به زبان بیاورند ! به خاطر همین بود که از همان ابتدا وبلاگم را دو اسمی کردم تا بعض ها به اسمی که مناسب می دانند لینکم کنند .

شیاف های دور و بر ما زیاد هستند !

کسانی که درمان می کنند _ چه بسا سریع تر از هر چیز دیگر

کسانی که بی درد و منت کار می کنند _ چه بسا دقیق تر از هر چیز دیگر ...

و ما حتی از بردن نامشان منزجر هستیم ...

بیچاره آن شیافی که دوست دارد کپسول شود !

بیچاره آن شیاف ...

 

پی نوشت  :

امروز پس از مدت ها با ستارم آشتی کردم ... گرفتمش در دستم و محکم در گیسوانش چنگ زدم ... شبیه به نوازنده های گیتار برقی !!

 

موفق باشید

خدانگهدار

راستی ... ! سلام /

 

نوشته شده در دوشنبه یازدهم آذر 1387ساعت 20:8 توسط شیاف| |